Średniowieczny akt lokacyjny wrócił do Sandomierza po renowacji

Odnowiony przez konserwatorów XIII-wieczny dokument lokacyjny Sandomierza (Świętokrzyskie), zaprezentowano w piątek w tutejszym Muzeum Diecezjalnym.
Średniowieczny akt lokacyjny wrócił do Sandomierza po renowacji

Prace renowacyjne wystawionego w 1286 r. przez księcia Leszka Czarnego dokumentu, polegały m.in. na rozprostowaniu zagięć arkusza i uzupełnieniu ubytków papieru. Dokument oczyszczono i zabezpieczono przed dalszym niszczeniem.

„Akt nadania praw miejskich, należący do zbiorów sandomierskiej Kapituły Katedralnej, będzie wyeksponowany w muzeum, w specjalnie przygotowanej gablocie” – powiedziała PAP kustosz Muzeum Diecezjalnego, Urszula Stępień.

Kilkumiesięczne prace przeprowadzono w Zakładzie Konserwacji Papieru i Skóry Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Wykonano także kopię dokumentu, którą przekazano sandomierskiemu samorządowi. Przedsięwzięcie sfinansowały kosztem 15 tys. zł władze miasta.

Pierwszy akt lokacyjny Sandomierz otrzymał przed 1241 r., prawdopodobnie z rąk księcia Leszka Białego. Przywilej z 1286 r. przenosił osadnictwo z rejonu kościoła pw. św. Jakuba i św. Pawła, na sąsiednie wzgórza – gdzie potem rozwijało się miasto – teren dzisiejszej Starówki.

Miasto lokowano na prawie magdeburskim. Dokument nakładał na kupców podążających na ówczesne Węgry i Ruś prawo składu – obowiązek zatrzymywania się i wystawiania na sprzedaż towarów w Sandomierzu.

Mieszczanie sandomierscy posiadali prawo do pobierania cła od przepraw przez Wisłę, kontroli żeglugi rzecznej oraz budowy stałego mostu.

Miasto posiadało również prawo bicia własnej monety. Zgodnie z dokumentem lokacyjnym, kościołem parafialnym została – nieistniejąca dziś – świątynia pw. św. Piotra.

 


KOMENTARZE (0)

Artykuł nie posiada jeszcze żadnych komentarzy.

ZOBACZ TAKŻE

PARTNER SERWISU