By osad w oczyszczalni mniej "puchnął"

Proces biologicznego oczyszczania ścieków metodą niskoobciążonego osadu czynnego jest niemal nierozerwalnie związany ze zjawiskiem tzw. „puchnięcia osadu”. Skuteczna identyfikacja bakterii nitkowatych to diagnostyka pozwalająca na podjęcie pierwszych kroków w kierunku właściwych działań.
By osad w oczyszczalni mniej "puchnął"
Bardzo często zjawisku puchnięcia osadu czynnego towarzyszy powstawanie obfitych pian i kożuchów na komorach osadu czynnego i osadnikach wtórnych, co nie jest tylko i wyłącznie problemem natury estetycznej, ale stwarza znaczące problemy w utrzymaniu wyników pracy oczyszczalni ścieków w ramach norm określonych pozwoleniem wodno-prawnym. Wynoszona z osadników zawiesina niesie ze sobą zwiększony ładunek zanieczyszczeń w postaci BZT5, ChZT, azotu i fosforu.

Skuteczna identyfikacja bakterii nitkowatych to diagnostyka pozwalająca na podjęcie pierwszych kroków w kierunku właściwych działań.

Niestety, działania te polegają na leczeniu skutków, a nie przyczyny zaistniałego zjawiska, co uwarunkowane jest ograniczeniami w zakresie możliwości zmiany charakterystyki ścieków surowych i konfiguracji oczyszczalni ścieków.

W literaturze i materiałach szkoleniowych szeroko opisywane są przyczyny puchnięcia osadu czynnego, znacząca jest też wiedza na temat możliwości stosowania metod ograniczania i kontroli tego zjawiska. Do najczęściej stosowanych metod zwalczania nadmiernego wzrostu bakterii nitkowatych należą metody chemiczne. Skuteczność tych metod została potwierdzona i są powszechnie stosowanymi metodami w tym zakresie.

Szereg firm handlowych, w których ofercie są substancje i preparaty chemiczne oddziaływujące na organizmy nitkowate prowadzą doradztwo w zakresie stosowania tego typu środków. W warunkach krajowych w oczyszczalniach komunalnych najczęściej stosowaną metodą wydaje się aplikowanie koagulantów żelazowych i glinowych. Stosowanie preparatów chemicznych pociąga za sobą koszty związane z zabudową instalacji dozowania i oczywiście koszty wynikające z zakupu odpowiednich ilości preparatu.

Najczęściej zjawisko puchnięcia osadu czynnego w oczyszczalniach ścieków komunalnych i towarzyszące mu pienienie osadu w części biologicznej powodowane jest przez bakterię Microthrix parvicella, która powoduje cyklicznie problemy w okresach zimowo‑wiosennych. W związku z powyższym w zasadzie rokrocznie wraca się do dozowania środków chemicznych.

Wiele oczyszczalni decyduje się też na stosowanie tych środków w zmniejszonych dawkach, niejako zapobiegawczo, poza okresami masowego rozwoju M. parvicella. Poza niewątpliwą korzyścią wynikającą ze stosowania przedmiotowych preparatów i ich udokumentowaną skutecznością należy jednak pamiętać, że wraz z aplikacją danego preparatu, do ścieków wprowadzane są substancje chemiczne, które ostatecznie albo wbudowywane są w osad czynny, lub też odprowadzane są do środowiska naturalnego wraz ze ściekami oczyszczonymi.

Innym sposobem zapobiegania problemom związanym z puchnięciem osadu jest instalowanie tzw. „selektorów". Selektory to małe reaktory, często podzielone, w których ściek surowy jest przez krotki czas mieszany z recyrkulatem, zanim zostanie wprowadzony do reaktorów biologicznych (Tandoi i in. 2006).

W wielu przypadkach wprowadzenie selektorów pomogło rozwiązać problem puchnięcia, jednak w wielu innych ich zastosowanie okazało się niewystarczające, w szczególności gdy bakterią dominującą w systemie była Microthrix parvicella (Jenkins i in. 2004).

Stosunkowo niewiele uwagi poświęcono dotychczas możliwości eliminowania bakterii nitkowatych metodami biologicznymi. Biologiczna kontrola puchnięcia polegałaby na wykorzystaniu organizmów naturalnie występujących w osadzie czynnym, które są zdolne do odżywiania się bakteriami nitkowatymi.

 


KOMENTARZE (0)

Artykuł nie posiada jeszcze żadnych komentarzy.