Radni chcą ogłosić 2012 rokiem Władysława Broniewskiego

Radni Płocka chcą ogłosić 2012 rokiem Władysława Broniewskiego, poety urodzonego w tym mieście, do którego wielokrotnie powracał, także w swej twórczości.
W 2012 r. przypada 115. rocznica urodzin i 50. rocznica śmierci Władysława Broniewskiego.

Projekt uchwały w sprawie ogłoszenia roku 2012 rokiem Władysława Broniewskiego zostanie rozpatrzony przez radę miasta 29 grudnia.

W uzasadnieniu projektu uchwały podkreślono, że „obchody będą okazją do głębszego poznania sylwetki poety i jego dorobku”. Przypomniano też, że w istniejącym do dziś rodzinnym domu Władysława Broniewskiego, w którym urodził się on i mieszkał, znajduje izba pamięci poświęcona poecie, a wiele instytucji i szkół w mieście nosi jego imię.

Władysław Broniewski urodził się 17 grudnia 1897 r. w Płocku (zabierz głos/oceń prezydenta). Był najmłodszym dzieckiem Zofii z Lubowidzkich i Antoniego Broniewskiego, kasjera bankowego. Miał dwie starsze siostry, Zofię i Janinę. Uczył się w płockim Gimnazjum Polskim – obecnie Liceum Ogólnokształcącym im. Władysława Jagiełły.

W 1912 r. brał udział w utworzeniu gimnazjalnej tajnej sekcji „Strzelca”. W 1915 r. wstąpił do Legionów Piłsudskiego. W szeregach 1. Pułku Piechoty wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej, a za zasługi wojenne otrzymał Srebrny Krzyż Orderu Wojennego Virtuti Militari i czterokrotnie Krzyż Walecznych. Z okresu szkolnego pochodzą pierwsze próby literackie Broniewskiego.

Po przeprowadzce do Warszawy w 1923 r. wstąpił do Związku Niezależnej Młodzieży Akademickiej, sympatyzującej z PPS. W 1925 r. ukazał się debiutancki tomik Broniewskiego pt. „Wiatraki”, w tym samym roku wyszły „Trzy salwy” – zbiorowy tomik poezji rewolucyjnej. W latach 30. poeta zaangażował się w wydawanie komunizującego „Miesięcznika Literackiego”, za co trafił do więzienia na 3 miesiące. Pod koniec 1932 r. ukazał się tomik „Troska i pieśń” z „Elegią na śmierć Ludwika Waryńskiego” i wierszem „Zagłębie Dąbrowskie”. Broniewski napisał też entuzjastyczny reportaż z podróży po ZSRR, ale członkiem partii komunistycznej nigdy nie został.

W kwietniu 1939 r., przeczuwając wybuch II wojny światowej, Broniewski napisał wiersz pt. „Bagnet na broń”. Wkroczenie wojsk sowieckich do Polski 17 września 1939 r. zastało poetę we Lwowie, gdzie wszedł w skład komitetu organizacyjnego nowego związku literatów, odmówił jednak publikowania w propagandowym „Czerwonym Sztandarze”.

W styczniu 1940 r. został aresztowany wraz z Aleksandrem Watem i trafił na Łubiankę, gdzie przesiedział 13 miesięcy oskarżony o „polski nacjonalizm” i powiązania z polskim wywiadem wojskowym. Otrzymał wyrok 5 lat zesłania w Kazachstanie, jednak udało mu się zaciągnąć do armii gen. Andersa, z którą wyszedł z ZSRR przez Iran do ówczesnej Palestyny.

Po II wojnie światowej namawiano Broniewskiego do pozostania na emigracji, jednak postanowił wrócić do Polski. W tym czasie zmarła jego żona Maria. Poeta pił i rozpaczał. W 1949 r. w związku z ogłoszonym konkursem na 70. rocznicą urodzin Stalina poeta napisał wiersz pt. „Słowo o Stalinie”. Odmówił natomiast napisania nowego hymnu Polski.

Po śmierci córki Anny w 1954 r. Broniewski załamał się – trzy miesiące spędził w szpitalu psychiatrycznym. Cykl wierszy „Anka” należy do najbardziej przejmujących dokonań literackich poety. Broniewski zmarł w warszawie na raka krtani 10 lutego 1962 r.
Na początku grudnia nakładem wydawnictwa Iskry ukazała się pierwsza kompletna biografia poety pt. „Broniewski. Miłość, wódka, polityka” Mariusza Urbanka.

W rodzinnym domu Broniewskiego w Płocku znajduje się obecnie siedziba związku Nauczycielstwa Płockiego. W pobliskim ogrodzie rośnie nadal kilkusetletni dąb, wspominany często przez poetę. Nieopodal na szczycie wiślanej skarpy stoi, wzniesiony w 1972 r., wykonany z brązu pomnik Broniewskiego, autorstwa Gustawa Zemły.
Podobał się artykuł? Podziel się!

 


KOMENTARZE (1)ZOBACZ WSZYSTKIE

Mądra inicjatywa. Broniewski to tragiczna postać rządzy Polskiego PRZETRWANIA

Polak Mały, 2011-12-28 13:58:55 odpowiedz

ZOBACZ WSZYSTKIE